On invading personal space in Cambridge

Dinsdagavond trokken we naar het centrum van Cambridge voor een rondleiding. De gids was een parmantig dametje op leeftijd met een korte coupe en felgekleurde nagels. Haar bril gleed om de vier zinnen van haar neus om er vervolgens terug opgeschoven te worden met een zwierige handbeweging. 

De dag ervoor leerden we over Britse identiteit. Iets wat me bijbleef, was het sterk aanwezig zijn van opgekropte woede. De Eilanders zijn erg gesteld zijn op hun persoonlijke ruimte. Wanneer deze wordt geïnfiltreerd, volgt er irritatie. De irritatie wordt niet uitgesproken. Er wordt uitgebreid geëxcuseerd, zowel door de indringer als het slachtoffer. Naast spijt worden er geen andere emoties getoond. Confrontatie wordt uit de weg gegaan. Nadien wordt er op passief-agressieve-wijze wel blijk gegeven van irritatie. Ze zuchten. Ze werpen kwade blikken. Ze tutten hardop. 

Terwijl we voor de King's College stonden en een verhaal te horen kregen over de grappen die studenten uithalen tijdens het schooljaar, kwam er een jonge knaap naast ons staan. Bleek dat hij ook een gids was. Zijn groep was wel drie keer zo groot als die van ons. Zijn stemvolume was drie keer zo luid als die van de parmantige dame. Onze gids bleef rustig. Ze vroeg of hij lang zou blijven en of hij wilde opschuiven. Toen hij niet keek, rolde ze met haar ogen en begon ze te zuchten. Er volgden heel wat rake opmerkingen over de jonge gids (die zijn oren niet bereikten, de onze des te meer). Toen hij klaar was met zijn uitleg en met zijn groep elders heen trok, begon onze gids luid in haar handen te klappen. Hard genoeg zodat de andere groep het nog kon horen. Stil genoeg om de andere gids niet te laten terugkeren. Dat had ik  niet zien aankomen. Ik vond het vreemd. Ik vond het grappig. Ik zou het zelf nooit doen. De bescheiden Belg raak je niet zomaar kwijt. 

How I am in desperate need of a kip and wish I'd brought a brolly...

All is well, all is well on the other side of the Channel...

Na een wel erg lange reis van Gent naar Cambridge (denk: file op de E40, een vertraagde vlucht, gemiste bussen en mogelijks de allerlangste busrit van Londen naar Cambridge), kwam ik om middernacht heelhuids aan op de Bell Teacher Campus. Alles was donker. Alles was stil. Gelukkige was er een vriendelijke portier die me naar mijn kamertje op de campus begeleidde. Geen Hogwardiaanse draaiende trappen en sprekende schilderijen, wel efficiënte badgebediende glazenschuifdeuren. Mijn kamer is klein maar praktisch met een erg rustgevend uitzicht op een perfect gemaaid gazon.

Elke morgen word ik vanaf half acht verwacht in de parel op het domein: de eetzaal. Ontbijten op een statige stoel aan een lange tafel met op de achtergrond erg aanwezig, doch sierlijke glas-in-lood ramen. Zouden de medebewoners van mijn appartementsblok in Gent open staan voor verbouwingen? Hier kan ik echt wel aan wennen.

Na het luxueuze begin van de dag werden we meteen gebombardeerd met tonnen informatie waarvan er vooral is blijven hangen dat er elke donderdagochtend brandoefeningen zijn (waarvoor je echt moet opstaan), dat je niet populair bent als je per ongeluk het brandalarm laat afgaan doordat je je froefroe verbrandt met een stijltang en dat we om half vier aan het informatiebord moesten staan om workshops te kiezen.

Hierna werden we in groepen(*) verdeeld, maakten we kennis en begonnen meteen met een sessie over British Identity gevolgd door een les over English Icons. Wat ik ooit eens aan mijn leerlingen wil vertellen is de herkomst van het V-teken (denk: twee vingers in de lucht). Dat zou ontstaan zijn tijdens een oorlog in de 15e eeuw (Battle of Agincourt/ 1415) bij de boogschutters. De Fransen beweerden dat als ze zouden winnen, ze de vingers van de boogschutters (die ze gebruikten bij het aanspannen van hun boog) zouden afsnijden. Wanneer de Engelsen wonnen, toonden ze hun gespaarde vingers en zo ontstond het teken voor 'victory'. Voor degenen die nu enthousiast het V-teken zitten te zwaaien van achter hun computerscherm. Opgepast! Het V-teken hoort altijd met de handpalm naar buiten te worden gedaan. Doe je het met je handpalm naar binnen, dan kun je evengoed je wijsvinger laten zakken, het betekent hetzelfde.

Verder leerde ik ook twee nieuwe woorden: kip en brolly. Dutje en paraplu. Meteen erg relevant. Na een inspannende voor- en namiddag schuifel ik terug naar mijn kamer voor een kattenslaapje en terwijl denk ik: "Had ik maar een paraplu bij om mijn froefroe tegen het pluizen te beschermen". Cambridge is weergewijs erg Brits aan het wezen.

(*)In mijn groep zitten leerkrachten uit: Spanje, Nederland, Polen, Oostenrijk, Estland en Duitsland. 

Enkele foto's: 

Bovenaan links: Het gebouw waar ik slaap. Netjes toch? 

Bovenaan rechts: Het wonderlijke ontbijt-, lunch- en dinnergebouw. 

Onderaan links: Eén van de redenen waarom ik helemaal verliefd ben op Engeland. Millionaire     Shortcake.

Onderaan rechts: Mijn werkplek. 

Hopelijk snel veel meer foto's! 

- the beautiful thing about learning, is nobody can take it from you -